Tobermore, krachtig waar het moet, teder waar het telt

Rein verankert de muziek op gitaar, Marinus verzorgt de warmte van de contrabas, terwijl Herco, Rolf en Vincent zich bewegen tussen tinwhistles, low whistles, Ierse fluiten, fiddle, mandoline, melodeon en bodhrán met de stille vloeiendheid van mensen voor wie het instrument niet langer iets is dat ze bespelen, maar iets waardoor ze spreken. En omdat ieder van hen prachtig kan zingen, stijgen de stemmen niet boven de muziek uit – maar groeien van binnenuit.

Het repertoire is niet samengesteld door toeval. Dit zijn arrangementen die ademen, Ierse deuntjes die stampen, betoveren, of pijn doen, old time songs die langs je verdediging glippen voordat je eraan gedacht hebt om die op te werpen. Krachtig waar het moet, teder waar het telt.

Wanneer het laatste akkoord vervliegt, houdt de zaal de adem in. Die stilte – dat is Tobermore.